Day-in-life | Ik-wil-je-niet-vergeten fotoreportage Het antwoord...documentaire familiefotografie

January 29, 2017

 

Vorige week gebeurde er iets moois... als er zoiets bestaat als een ' teken van het universum' dan was dit er voor mij een. Ik ben al een tijdje op zoek naar dat wat mij het meeste raakt in het fotograferen van anderen. Waarom fotografeer ik, wie of wat fotografeer ik het liefst en hoe combineer ik mezelf met betekenisvolle fotografie. Wat ik nastreef in mijn foto's is intimiteit in beeld, alledaagse intimiteit zoals die ene knipoog, die uitbundige lach samen, de spontane knuffel, de aai over de bol, hand in hand boodschappen doen... Ik wil niet regisseren, maar heel graag registreren. De antwoorden heb ik al een tijdje op de vragen van de zoektocht, maar ik kwam nog niet in actie. Sterker nog... ik pakte de camera steeds minder vaak...  Het kwam, achteraf gezien, omdat ik niet wist hoe ik die antwoorden naar de praktijk moest vertalen en dat irriteerde me. Toen ik eenmaal de weerstand toeliet en meer geduld toepaste, ontstond er meer ruimte en ook weer plezier in fotograferen. Bovendien kocht ik een andere lichtere camera die me uitdaagt in creativiteit. Ik word weer verleid door mijn camera en kan bijna niet van hem afblijven ; ). Langzaamaan deelde ik met anderen wat een beetje vorm begon te krijgen, termen als ' dichtbij komen', 'documentair', 'emotionele waarde', 'oprecht' hoorde ik mezelf telkens herhalen. En van betekenis kunnen zijn voor gezinnen en voor de (hoog)bejaarde en zijn/ haar geliefden. Twee uiteenlopende ' doelgroepen', maar beiden een plek in mijn hart. 

Toen was er een dag in november dat ik een lieve (overgroot)oma en moeder mocht fotograferen in haar huisje in Gilze, Brabant. Samen maar haar kleindochter, met wie ik mijn plannen eerder deelde, reed ik naar haar toe. Een halve dag heb ik haar gefotografeerd en ik kwam met meer energie thuis dan dat ik vertrok, ik vond het fantastisch om haar verhalen te horen en alle momenten vast te pakken die ik wilde vastleggen voor haar en familie. 

En zoals ik al begon, deze week gebeurde er iets moois...dat was gisteren. De dag dat ik de foto's ging delen met de kleindochter van deze mevrouw. Ik liet ze zien in een diashow met een mooi liedje eronder... spannend, zou ze het mooi vinden? 

Ja, ze vond ze geweldig! Er kwamen tranen na het zien van een paar foto's en dat ging door, ook bij de tweede keer bekijken van de diashow. Het ontroerde haar om haar oma, haar moeder en tante, haar kinderen en zichzelf te zien zoals het is, zoals ze het altijd kent, maar ineens ligt het vast. Het bekijken van de foto's riep een enorme dankbaarheid voor en trots op haar roots op... Je kan je voorstellen dat ik zweefde op de fiets toen ik terug naar huis reed! Dit is waarom ik fotografeer, dit is wat ik wil doen en waarin ik van betekenis wil kunnen zijn voor anderen! Wat een enorme boost! En met deze energie heb ik zojuist de laatste hand geslagen aan mijn site en besloten deze (eindelijk) te publiceren. Kom maar op, ik ben er klaar voor: ECHTE fotografie met ECHTE mensen! 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

  • Facebook - Black Circle
  • Instagram - Black Circle

Lees ook mijn blog

Day in the life| Storytelling | Wat is jouw verhaal? © 2018 Willeke Kieft Fotografie

fpja_logo_member_220_white.png